Voor onderweg(3)

The Flaming Lips (Copyright: Flaming Lips)

Pikkedieven zijn het, de mannen van The Flaming Lips. David Bowie, Cat Stevens (excuus: Youssef Islam of iets dergelijks), niemand blijft veilig voor het betere jatwerk van Wayne Coyne en zijn discipelen. Storend is het niet. Beter goed gepikt dan slecht zelf verzonnen blijft een mooi motto. Maar toch, ergens wringt het. Vandaag is het tijd voor wraak: enkele Flaming Lips-nummers worden door de mangel gehaald.

Vooral djbc met zijn Yoshimi Battles Snoop Dogg lijkt hier erg bedreven in te zijn. Zijn mash-up heeft de laatste jaren een zeker cultstatus verworven. Kleptones hebben dan weer een mash-up gemaakt van het hele album: Yoshimi Battles The Hip Hop Robots. Dat kan je hier vinden. De openingstrack vind je hieronder. Om het af te leren nog eentje van het hippe Team9, zij maken momenteel furore door Cold War Kids te verzoenen met Lupe Fiasco.

Djbc – Yoshimi Battles Snoop Dogg (via Culture Bully)
Kleptones – Fight in The Club (via Kleptones)
Team 9 – What’s Going On Yeah (via Team9)

Het José Gonzalez-effect

The Tellers (Copyright: www.thetellers.be)

Geloof het of niet, maar The Tellers moet zowat de grootste band zijn die België momenteel rijk is. Wie? Juist, The Tellers dus. Dit Waalse duo maakt songs waar Pete Doherty jaloers op zou zijn, mocht hij ook maar enige notie van tijd en ruimte hopen. Persoonlijke favoriet Turn Back Around (vort, naar die MySpace) borduurt voort op de beste Britse traditie van rammelende rock, hier omgetoverd tot intieme luisterpop. Een geheide radiohit, mocht StuBru wat ruimdenkender zijn. En het is niet het aanwezige talent dat deze band de grootste van België maakt. Nee, het feit dat (grof geschat) zo’n veertig miljoen Britten en dertig miljoen Duitsers Second Category van voor naar achter kunnen fluiten brengt ze vooraan het nationale peleton. En dat allemaal dankzij een Canon-reclamespot die primetime airplay krijgt over het kanaal en bij de Duitsers. Bekijk ze hier:

Canon-reclamespot (copyright: Canon)

Voor onderweg(2)

Blogs die nu nog de Cold War Kids promoten, lopen hopeloos achter. Tot 7 september 2006 mocht je dit gezelschap hip vinden, toen was het basta, over en uit. Rolling Stone besloot toen immers dat de band over zijn hoogtepunt was. Belachelijk natuurlijk van het tijdschrift, maar bevorderlijk voor je carrière kan het niet zijn om in een grafiekje als onderstaande opgenomen te worden.

Bloghypegrafiek (copyright: Rolling Stone Magazine (via Gothamist))

Gelukkig is de opvolging van de reaganbaby’s verzekerd. Er is een heel stel nieuwe bands die de typerende rammelrock mét soultoets met verve van de CWK kunnen kopiëren en er iets nieuws van kunnen kneden. De volgende drie ter illustratie: ze komen stuk voor stuk uit L.A. en hebben nog met CWK op de planken gestaan.

Delta Spirit – Motivation (via Inflight At Night)
The Colour – Black Summer (via Inflight At Night)
Bloodcat Love – Viva Modula (via Inflight At Night)

pONTIAC

dEUS heeft haar ziel aan Pontiac verkocht. Ach, het moet wat. Zoveel bands zijn groot geworden dankzij reclamespots. Hypechannel, het fantastische StuBru-programma, heeft dat al lang en breed uit de doeken gedaan. Dat een band als dEUS toch een streepje voor heeft de rest van de Belgische scène, getuigt deze commercial. Enkel in de VSA op de buis te zien, én met voice-over van Matt Dillon.

Voorprogrammas

Zoek het voorprogramma (copyright: AB (www.abconcerts.be)

Niet al te veel woorden aan vuil maken. Dat is dé tactiek voor de gemiddelde muziekrecensent. Zo’n voorprogramma stelt toch niet al te veel voor, incidentele uitzonderingen als Mystery Jets of Cold War Kids niet te na gelaten. Wat is het uiteindelijk ook? Een bandje dat een halfuur krijgt om ontiegelijk zacht enkele nummers te spelen, terwijl roadies van de headliner nog inderhaast het podium schoonvegen. Geen kat die er aandacht aan besteedt: liever een biertje halen bij de bar. Nee, die hele voorprogrammameuk is niets meer dan wat tijdsvulling, achtergrondmuziek, meer ook niet. Toneelvoorstellingen beginnen toch ook niet met een voorprogramma? Toegegeven: films beginnen ook niet onmiddellijk, maar die worden evenmin begeleid door wat gejengel van schabouwelijke kwaliteit door een stel overjaarse tieners.

Botanique heeft zo de wat vervelende gewoonte om zeer lo (denk de -fi weg) bandjes te programmeren voor de eigenlijke act. Het lijkt alsof die last-minute opgetrommeld worden. En wat blijkt, dat is dus ook het geval. Vaak wordt er tot het laatste moment gewacht met het boeken van een voorprogramma om de eigenlijke hoofdact zo zijn eisen kan hebben. Bref: grote bands gaan vaak op trot met een heel stel voorprogramma’s zonder dat de zalen hier ook maar enige notie van hebben. Trix kreeg zo Powers voorgeschoteld, met dank aan The Brian Jonestown Massacre. Het was op zijn minst een curieus kijkstuk. Vaak is het instrumentarium van bands kaliber The Killers te uitgebreid om nog veel plaats te verschaffen aan een voorprogramma. En dan nemen ze een singer-songwriter mee. Een exemplaar dat compleet verzuipt in een eindeloze concerthal, zich al dan niet verslikkend in de akoestiek.

Dat de AB heeft een interessante visie op voorprogramma’s heeft, staat buiten kijf. Vrij vertaald: laat TV On The Radio voor We Are Scientist aantreden, en je houdt op het einde van de avond een halflege zaal over. Tot daaraantoe, maar waarom er nog twee volstrekt oninteressante bands voorsmijten? Noch de huppelkutjes van Au Revoir Simonne, noch Mates of State, leken zich erg comfortabel te voelen in een zaal met een dergelijke grootte. Gun die twee groepen een beetje intimiteit, dan komen ze beter tot hun recht. Of speelt het financiële aspect een rol? Boekers, platenmaatschappen, zalen, bands… De wereld van de voorprogramma’s is op zijn minst schimmig te noemen. Naft hoopt over enkele weken een wat genuanceerder verhaal te brengen.

Op Eurosonic/Noorderslag is er een interessant seminar geweest over het wat en hoe van voorprogramma’s. Lees het hier.

Voor onderweg (1)

Voxtrot (copyright: Voxtrot (www.voxtrot.net) 

Interessante muziek, een dik jaar voor het hier een hype wordt (volsterkt legaal en zonder The Hold Steady, wat wil je nog meer). Vandaag: bands die de doorbraak naar het continent maar niet kunnen forceren, ook al blijven ze noest doorbanjeren. Sterkte jongens.

 (rechtermuisknop: “Doel opslaan als”)

Voxtrot – The Start of Something (via Voxtrot)
Robbers on High Street – The Fatalist (via Insound)
Battle – Tendency (via Cutekidsdontsellrecords)

Antwerpen

Antwerpen is lange tijd het volstrekte niets geweest. Een blinde vlek voor de hippere alternatievere bandjes die zich nog liever verslikten in het koeterwaals van de Botanique. Zelfs een godvergeten gat als Bissegem beschikte over een podium dat niet te categoriseren viel onder “in staat van ontbinding”. Daar is verandering in gekomen. En dat is niet enkel de verdienste van De Kreun die Bissegem links laat liggen. Nee, met Trix en Petrol heeft Antwerpen eindelijk twee volwaardige zalen gekregen.

Petrol  (in de schaduw van de neo-hippies van de Scheld’apen) ging wat traag van start en durfde in eerste instantie niet al te vaak het betere gitaarwerk programmeren. Bref: dat was een fuifzaal voor alles wat zich hip en jong voelde. En bij voorkeur op ‘t Zuid resideerde. Gelukkig is bij Petrol de wijsheid recht evenredig met de jaren. Het voorjaar 2007 oogt immers tamelijk gevarieerd, schrap al wat hip is, en dit schiet over: The Frames (die laatste plaat is niet bepaald briljant), The Rifles (zéér middelmatige britpop), Simian Mobile Disco (nee, die niet, hip is schrappen), Absythe Minded (leuk) en The Van Jets (leuker, jammer genoeg moet je er eerst een stel tweedehands bands voor doorworstelen).

 

Trix kan geen slechte programmatie verweten worden. Het is simpelweg nog te vroeg om boude uitspraken te doen. Momenteel lijkt het er echter op  dat Arne Van Petegem en Eppo Janssen zich maar moeilijk kunnen profileren binnen het muzieklandschap. Ter verduidelijking: de AB kiest voor de meer gevestigde namen, Botanique gaat voor de hypes, Cactus Club werkt enkel met kwaliteit, Petrol kiest de hippe dingetjes enzovoorts. Maar probeer eens een lijn te vinden in wat Trix brengt: The Blood Brothers én Star Club West, zowel Danielson als The Datsuns, Mintzkov (Luna) er nog tussendoor, en dan is het weer tijd voor teringherrie met Pelican. Het lijkt alsof ze nemen wat ze kunnen krijgen, en dat schaadt je imago. Daarenboven staat hun podium te laag. Maar goed, slechts lilliputters die daarover zagen.

Niet dat het allemaal kommer en kwel is. Het is fijn dat een stad als Antwerpen een serieuze trap onder zijn gat krijgt op muzikaal gebied. Verder dan wat tweederangsinitiatieven kwam het al immers lang niet meer. Je hebt de Bottomline, voor wat het waard is. Er staat ergens ook nog een Ancienne Belgique te verkommeren, ingenomen door een kledingwinkel. Kort: voor de komst van Trix en Petrol was het niet veel soeps. Het gaat in stijgende lijn voor de sinjoren. Nu die achterlijke aanvangsuren van 22u en later eens naar beneden krijgen én twee podiums die identiteit kweken, dan komt het allemaal nog wel goed.

(copyright logo’s: Trix (www.trixonline.be) en Petrol (www.petrolclub.be))